Zbiór trzydziestu pięciu wierszy artysty malarza Jerzego Tchórzewskiego (1923-1999), z lat 1988-1996, wzbogacony trzynastoma własnymi monotypiami autora.

Wiersze zostały poprzedzone wstępem Krzysztofa Karaska zatytułowanym Tchórzewski, jak go widzę.


Zasadnicze pytanie, jakie postawić sobie
trzeba w przypadku poezji wybitnego malarza brzmi:
jak się ona ma w stosunku do jego twórczości
malarskiej? Czy współbrzmi z nią, komentuje,
uzupełnia, czy też odsłania jakąś inną,
niespodziewaną stronę jego osobowości, której w
plastycznej twórczości nie dostrzegaliśmy?
[...] W odróżnieniu od malarstwa, którego
istotną strona jest ekspresja, poezja Tchórzewskiego
przemawia głosem dyskretnym, cichym, chodzi w
niej bowiem o - by tak rzec - doświadczenie „skóry”.
Poezja jest zapisem elementariów, tego, co łączyło go
z życiem. Tego, co go z życiem rozdzieliło.

(z eseju Krzysztofa Karaska)